Anohni (znana wcześniej jako Antony Hegarty) wróciła do współpracy z The Johnsons, z którym ostatni album studyjny nagrała w 2010 roku. Z kolei jako Anohni ostatnią płytę wydała w 2017 (EP „Paradise”). Po tak długiej przerwie można było spodziewać się zmian w muzyce artystki i te faktycznie są słyszalne. Nawiązanie współpracy z gitarzystą i producentem Jimmy Hogarth’em zaowocowało w paru utworach nowym stylem aranżacyjnym i skrętem w kierunku soul. Ale dawni fani bez trudu odnajdą się w tej nowej muzyce i rozedrganym uczuciowo świecie Anohni. Singlowe „It Must Change” czaruje oszczędną, ale wysmakowaną oprawą. Subtelne partie gitary i perkusji, wzbogacone o smyczki wyrywają nas z codziennego pośpiechu i zaaferowania. Słowa są tu jednak istotne, a przekaz aktualny. „Go Ahead” atakuje elektrycznością gitary, dając pierwszy sygnał do brzmieniowych zmian. Drugi singiel „Silver of Ice” jest poruszającym wspomnieniem ostatniej rozmowy artystki z chorym Lou Reedem, z którym kilkakrotnie współpracowała. Gdybym nie wiedział, jakiej płyty słucham – utwór „Can’t” przypisałbym prędzej Simply Red, bo i Anohni śpiewa inaczej (raczej męsko, niż kobieco) i dynamizm tu zaskakujący – m.in. za sprawą saksofonu na którym gra William Basinski. Teatralny wokal i artystyczne przerysowanie wraca w „Scapegoat”. Jednym z moich ulubionych fragmentów tej płyty jest utwór „Rest” – dość konwencjonalny w formule, ale wspaniale przejmujący. Drugim takim momentem jest trzeci singiel „Why Am I Alive Now?” z delikatnym pianinem i takąż gitarą. Przypominają się songi Niny Simone. Partie smyczkowe Roba Moose’a dopełniają elegancji tej kompozycji, przenoszącej nas w beztrosko-marzycielskie lata 60. Ta płyta nie zniewala, nie robi takiego wrażenia, jak pierwsze płyty z The Johnsons, ale wciąż jest czymś oryginalnym i wyrazistym, artystycznie ważnym. Dobrze, że Anohni wróciła na scenę, z nowymi songami i ciekawie poszerzoną formułą muzyczną.
