„LOTTO” - They Are Gutting A Body Of Water

Lubię czasem kupić jakąś niszową płytę, o której mało się mówi i pisze. Amerykański zespół They Are Gutting a Body of Water (TAGABOW) powołał do życia wokalista i gitarzysta Doug Dulgarian, który z czasem zbudował regularny czteroosobowy skład. Pozwoliło mu to pójść w kierunku bardziej rockowych form, bliskich dokonaniom zespołów pokroju Slint, czy June of 44. Dawne zabawy z samplami i scratch’ami odzywają się tu wyjątkowo rzadko („American Food”). Już pierwszy rzut oka na listę nagrań z najnowszej płyty „LOTTO” pozwala wyłowić kawałek z repertuaru Fugazi („Slo Crostic”). Nie jest to akurat szczególnie znany numer, bo znalazł się jedynie na pożegnalnym składaku „Instrument”, w każdym razie nowa wersja nie odbiega mocno od oryginału. Ja lubię takie granie. Nieco katastroficzne, z noise’owymi naleciałościami i odrobiną shoegaze’u. Wokal jest jakby reporterski. Doug czasem bardziej donosi słuchaczom o pewnych sprawach, niż o nich śpiewa. Innym razem jego wokal jest dość delikatny i schowany. Przypomina to mocno niezależną muzykę gitarową lat 90, kiedy kształtowała się amerykańska scena emo-core’owa. Utwory są zwarte i krótkie. Poziom ekspresji wysoki, ale bynajmniej nie punkowy. W tych nagraniach jest więcej smutnych emocji, niż gniewu, czy buntu. Dobrze koresponduje z tym zdjęcie na okładce. Samotna, chyba niemłoda kobieta, siedzi w nieczynnym barze i patrzy na ekran telewizora, w którym lecą jakieś wiadomości. To już czwarta płyta zespołu, który w przeszłości nawiązywał do „Neuromancera” – słynnej powieści cyber-punkowej. Dziś twórczość TAGABOW wydaje się być bliżej codzienności – raczej smutnej. Choć akurat ostatni na tej płycie kawałek – „Herpim” niesie jakąś dziwną nadzieję, ukrytą za gęstą gitarą. Nie twierdzę, że TAGABOW trzeba znać, ale ta płyta ma w sobie coś nostalgicznego, jakąś cząstkę mimo wszystko lepszych czasów.