„Chin Up Buttercup” – Austra

Prawdziwy synth-pop skończył się w 1984 roku – ja tak uważam. Niemniej kanadyjska Austra nawiązuje do tego gatunku z podziwu godną konsekwencją. W latach 80 muzyka syntezatorowa szybko obrosła w jakieś dęciaki, gitary i inne takie. Tymczasem w tym przypadku już od kilkunastu lat mamy spójność stylistyczną. Żadnych wolt. Nie znaczy to, że pięć wydanych dotychczas płyt, to ciągłe powielanie pomysłów. Nastrój albumów się zmienia. Od wzniosłego, niemal gotyckiego debiutu, po romantyczny, ale też pogodny „Chin up Buttercup”. Sporo na nowej płycie wciągających, tanecznych rytmów – choćby w takim „Fallen Cloud”, który porywa od pierwszych taktów i czaruje. Wybranie tego nagrania na jeden z singli jest świetnym pomysłem. Przypomną wam się nowo romantyczne hity, których się kiedyś wstydziliście słuchać. Austra przybiera nieco ambitniejszą formę, choćby z racji wyszkolonego klasycznie wokalu, ale w jej nagraniach jest dużo prostej radości i zabawy – niczym kiedyś w europejskim disco. Inny rodzaj beztroski proponuje „Think Twice”, który kojarzy się nieco z debiutem The Ting Tings.  Z kolei taki „The Hopefullnes of Dawn” przypomina bardziej Enyę albo This Mortal Coil dopóki w końcówce nie wejdzie klasyczny dance’owy bit. Stonowany jest też początek i koniec płyty, choć w przypadku „Amnesii” również pojawia się parkietowy rytm w drugiej części kompozycji. Prowadzi ona do singlowych hitów - „Math Equation” oraz „Siren Song”. Pierwszy z nich jest zarazem mocno nastrojowy, nieco mroczny i zdystansowany, podczas gdy w drugim dostajemy więcej zwiewności i w większym stopniu przypomina on wcześniejsze przeboje Austry. Nowy rodzaj wokalnej interpretacji, Katie Stelmanis proponuje w utworze tytułowym. Z jednej strony jest w tym nagraniu coś z twórczości Grimes, ale z drugiej głos liderki Austry przypomina tu bardziej Wet Leg. Trochę zwlekałem z kupnem tej płyty, ale nie żałuję, że się po czasie zdecydowałem. To pozytywnie wyróżniająca się pozycja w dotychczasowej dyskografii.