"Punching The Clown" - Lambchop

Nigdy nie byłem fanem Lambchop. Wolałem Tindersticks i nawet najsmętniejsze The Bad Seeds. Kurt Wagner jest z Nashville i jakby tego nie ogrywał, to zawsze gdzieś wylezie. Na tegorocznej płycie niczego już nie ukrywa. Siada z gitarą akustyczną, śpiewa, a ktoś mu towarzyszy na banjo, czy robi chórki. Słodkie, nostalgiczne nudy. Amerykanie się zachwycają (Pitchfork dał mu świetne noty), a ja próbuję się przystosować do konwencji i wczuć w preriowego ducha. Kurt to gość z brodą, poważny, swoje przeżył i na tym buduje przekaz. Nie sposób zarzucić mu braku autentyczności. Nie mizdrzy się i nie czaruje. Jego piosenki są szczere, poważne, czasem gorzkie, czasem wzruszające. Niczym Cash, czy Dylan skupia uwagę na swoich opowieściach i prostym akompaniamencie. Nie wiem, czy ta muzyka może zainteresować kogoś przed czterdziestką? Ja muszę się mocno postarać, by wytworzyć w sobie nastrój do odbioru tej płyty. Nawet jeśli mi się uda, to mogę co najwyżej tolerować „Punching the Clown”, bo zachwytu z siebie nijak nie wykrzeszę. Doceniam harmonie chóralne, godne miejscami tych z „Atom Heart Mother”. Niemniej nie jestem z tych, co marzą o traperskim życiu, cieple kominka i wspomnieniach przy kuflu piwa. Od miesiąca sięgam co jakiś czas po nowe Lambchop i jednak myślę, że jego elektryczna wersja bardziej do mnie przemawiała. Tu czuję się, jakby maszyna czasu przeniosła mnie do lat 50, w czym utwierdzają mnie łączone wokale w tle. Płyta jest bardzo naturalnie nagrana i ewidentnie można poczuć się współbiesiadnikiem zespołu. Nikt mnie jednak nie namówi do założenia flanelowej, kraciastej koszuli i kowbojek. Wolę drogę Bon Ivera, który pojawia się tu jako gość, ale na swoich płytach więcej eksperymentuje. Tu zdarza się sięgnąć po współczesne rozwiązania dźwiękowe, ale rzadko i dość subtelnie. Może kiedyś przyjdzie czas, w którym bardziej docenię tę pozycję. Póki co traktuję „Punching the Clown” jako ciekawostkę w swojej kolekcji.