Zespół Nouvelle Vague pierwszy raz nagrał płytę z coverami wyłącznie jednego wykonawcy. Jego wybór padł na Depeche Mode, którego trzy piosenki przerabiał już wcześniej (w tym „Master and Servant” z udziałem Martina Gore’a). Korzystając z grona wokalistek nagrał własne wersje trzynastu utworów Depeszów, skupiając się na repertuarze z pierwszej dekady jego aktywności. Jedyną nowszą piosenką jest „Only When I Lose Myself” – singiel z 2007 roku. Co ciekawe NV nie ograniczyli się do samych hitów. Wzięli m.in. na warsztat „Halo” z „Violatora”, pomijając dwa inne przeboje z tej płyty. Ten nastrojowy kawałek zabrzmiał tu niczym piosenka ze ścieżki dźwiękowej do przygód Jamesa Bonda. Sięgnęli też po wczesne, nieoczywiste nagrania jak „Ice Machnie” ze strony B debiutanckiego singla oraz „Any Socond Now” z pierwszej płyty (w zasadzie jest to kawałek „Any Socond Now (Vioces)” skoro ma wokal). W tym drugim przypadku mamy do czynienia z zabiegiem, który nadał kompozycji Vince’a Clarka nowego blasku. Nouvelle Vague ponownie przerobił tu „Just Can’t Get Enough”, ale z inną wokalistką i w bardziej piosenkowy sposób. Mimo wszystko szkoda, że nie sięgnęli po inne nagranie. Generalnie utwory Depeche Mode na tej płycie mają ładnie utrzymaną linię melodyczną, natomiast aranżacje są zbudowane na żywych i bardziej subtelnych instrumentach. Ciekawe jest to, jak osiągają efekty bliskie oryginałom z użyciem odmiennych środków. Tym bardziej, że są tu niemal wyłącznie damskie głosy. Bardzo ładnie wypada „A Question of Lust” ze śpiewem ptaków w tle. Zwraca uwagę „Personal Jesus” śpiewany przez Skye – wokalistkę Morcheeby. Zgrabnie wypada opracowanie „Leave In Silence”, promującego niepopularny album „A Broken Frame”. Bardzo ładnie zaaranżowany jest „Stripped”, zaśpiewany bardzo dziewczęcą barwą głosu. Całość robi naprawdę dobre wrażenie. Myślę, że fani Depeszów docenią te interpretacje, a może też znaleźć się trochę osób, które nie cenią synth-popowej legendy, a w takich opracowaniach zwrócą uwagę na ich piosenki.