„Dyplomatka” sezon 4 – Debora Cahn

Serial „Dyplomatka” jest na swój sposób wymagający. Trzeba słuchać uważnie o czym kto mówi i znać kontekst sytuacyjny, a ten wymaga znajomości wcześniejszych sezonów. Jego siłą są dialogi i waga wypowiadanych słów. To naprawdę ciekawe i wyjątkowe, ze rozwój akcji w tak dużym stopniu zależy od werbalnej komunikacji. Przy czym bieg wydarzeń jest naprawdę dynamiczny, a momentami wręcz dramatyczny. Jako osoba, która ma wiele do zarzucenia politykom, w tym serialu muszę docenić polityczną i dyplomatyczną grę głównych bohaterów. Sytuacja jest od samego początku czwartego sezonu bardzo trudna i delikatna. U wybrzeży Wielkiej Brytanii zatonęła rosyjska łódź podwodna z tajną bronią. Amerykanie w tajemnicy przed brytyjskimi władzami zabrali broń. Problem wychodzi na jaw przy kosztach przygotowania specjalnego sarkofagu zabezpieczającego wrak, a narasta gdy Rosjanie zwracają się do Wielkiej Brytanii z prośbą o możliwość wydobycia z łodzi ciał marynarzy. Główna bohaterka – Kate, jako amerykańska ambasador w Londynie, ma dbać o dobre relacje, co w tej sytuacji jest niezwykle trudne. Jej mąż – Hal, jest wiceprezydentem USA, o którego pozycję w relacjach z panią Prezydent zazdrosny jest „Pierwszy dżentelmen”. Małżonek, dla pewnej równowagi, zostaje skierowany do Londynu, jako „Specjalny wysłannik”. Mamy tu też krwawy zamach, a także szantaż, który doprowadza do zmian na szczytach władzy. Dostajemy jednocześnie subtelną analizę trzech relacji partnerskich, w tym dwóch małżeńskich. Polityka i praca z nią związana generalnie im nie służy. W finale sezonu dochodzi do spotkania na szczycie w ramach grupy G7. W tle narasta wielki międzynarodowy konflikt, a atmosfera w otoczeniu Pani Prezydent USA robi się coraz gorsza. Kate wznosi się na szczyty w swojej dyplomatycznej grze i nie waha się stawiać spraw na ostrzu noża. W wymiarze politycznym widać jednak, że serial, częściowo zanurzony w bieżących realiach politycznych, jest już światem wg doktryn Donalda Trumpa, a nie Joe Bidena. Muszę przyznać, że uległem emocjom – zwłaszcza w finałowym odcinku, zwiastującym oczywiście ciąg dalszy. Po nieco słabszym odbiorze trzeciego sezonu, ten znów potrafił mnie mocniej zaabsorbować.