Helicopets – koncert w ramach festiwalu Wszystkie Strony Świata

W zasadzie podczas każdej edycji Festiwalu „Wszystkie Strony Świata” znajduję coś dla siebie. W tym roku trafiłem na warszawski zespół Helicopets, prowadzony przez gitarzystę Adama Barana, znanego wnikliwym słuchaczom sceny alternatywnej z duetu z Polą Chobot. Wśród swoich zainteresowań zawsze miał również jazz i to sprawiło, że w pewnym momencie powołał do życia Helicopets, z którym zadebiutował z powodzeniem dwa lata temu. W ub. roku nagrał płytę ze wsparciem norweskiej sekcji rytmicznej – „Helicopeter” i teraz ogrywa ją na koncertach. Skład się nieco zmienił, bo towarzyszą mu: Magdalena Sowuł – klarnet basowy, Roman Chraniuk – gitara basowa i Józef Biegański – perkusja. Instrumentarium wzbogaca wymyślny, elektryczny kontrabas i zestawy elektroniki do wydobywania mikro-dźwięków i elektronicznych przekształceń. Na puławskiej scenie zabrzmieli naprawdę świetnie. Ich koncert wydobył się z szumów i narastających plam oraz delikatnych stukotów. Z czasem dołączyły wszystkie instrumenty i wyklarował się temat melodyczny. Od początku poczułem, że będzie mi się to podobało. Rytm wprawiał w drżenie, a gitara z klarnetem koiły. Kompozycja przeszła niemal płynnie w nowy temat, nieco krótszy od otwierającej kompozycji. Jak potem wyjaśnił lider, przywitali się nagraniem z płyty „Helicopeter”, ale potem zaprezentowali utwór, który dopiero będą nagrywać. Trzecia kompozycja też była nowa – zespół pierwszy raz wykonał ją niedawno we Wrocławiu. Pomyślałem, że w momentach, gdy zespół się nieco rozpędza, zaczyna przypominać mi The Comet Is Coming. O programowej eklektyczności zespołu dobrze świadczy też fakt, że zaprezentowali w Puławach swój cover utworu „Army of Me” Bjork. Jak powiedział Adam Baran: „Wszyscy, oprócz Józka (perkusisty) jesteśmy dziećmi lat 90.” Stąd motywy z kawałka jakże ważnej wówczas Islandki. W istocie fani Bjork mogli wyłapać jeden główny motyw z „Army of Me”, bo trudno powiedzieć, że całość miała z dawną wokalistką Sugarcubes wiele wspólnego. W dalszej części koncertu lider praktycznie się już nie odzywał, za to koncert rozwijał się równie ciekawie, przechodząc od subtelności do instrumentalnej werwy, co objawiało się nawet delikatnym ruchem scenicznym gitarzysty. Momentami czułem w tych dźwiękach pokrewieństwo z Grassy Knoll – te basowe i perkusyjne pogłosy. Zespół zasłużył na bis, choć trudno mi powiedzieć na ile zebrana tego dnie publiczność poczuła się przekonana do samej muzyki. Zespół zapraszał do holu na kupno ich płyty, ale niemal wszyscy poszli od razu do szatni. Trochę szkoda. Polski młody jazz jest coraz aktywniejszy i swobodniejszy. Helicopets na pewno jest w czołówce tej sceny i super, że mogłem ich posłuchać w Puławach.