„Primetime” – reż. Lance Oppenheim

Czy telewizja może być czymś więcej niż komercyjną rozrywką i narzędziem polityki? Film debiutującego w fabule Lance’a Oppenheima jest kolejną rozprawką na ten temat. Dostajemy opowieść opartą na prawdziwym amerykańskim programie telewizyjnym, w którym łapano przestępców seksualnych na gorącym uczynku. Chris Hansen (w tej roli Robert Pattinson) i jego ekipa skonstruowali pułapkę na pedofili ukrywających się w internecie. Szykowali prowokacje i wkraczali z kamerą, gdy przypadkowi delikwenci spotykali się ze swoimi domniemanymi ofiarami. Ten szokujący teatr kończył się interwencją policji, choć dla samych przestępców pierwszą i jakże dotkliwą karą było pokazanie ich w telewizji. Pomysł diabelnie genialny, który wypalił i przyniósł ekipie Hansena sukces w postaci przydzielenia przez stację NBC tytułowego prestiżowego czasu antenowego. Ten sukces okazuje się zarazem punktem granicznym i niejako zwrotnym. W filmie Oppenheima szczytna idea zostaje niejako zdemaskowana tak samo, jak pedofilskie zamiary. Hansen nie jest w istocie rzeczy żadnym bohaterem. W życiu prywatnym ma sporo za uszami, a w pracy goni przede wszystkim za sukcesem. Pattinson w tej roli bynajmniej nie ma twarzy idola nastolatek. Jest zwyczajnie śliskim gościem, którego trudno polubić, a nawet zrozumieć. Drugą kluczową postacią jest młody aktor reklamowy, który pragnie się wybić i przyjmuje rolę nastolatka – wabika. Bardzo się stara, ale nikt nie traktuje jego pracy jako wyrazu aktorskiego talentu. W dodatku musi zetknąć się z realnym brudem świata, do którego zgłosił dobrowolny akces. Jego „ofiary” są raczej żałosne, niż groźne. Polowanie na tzw. „grubą rybę w sieci” kończy się wręcz tragicznie. Ten film niczego nie pudruje. W nim nikt nie wzbudza sympatii – nawet policja, która w finałowych działaniach przypomina „żądnych krwi” funkcjonariuszy określonych sił światopoglądowych. Ktoś chce kogoś podkupić, ktoś kogoś szantażuje, szefowie stacji telewizyjnej działają w imię komercyjnych zysków, choć sami nie lubią promowanego programu. Autorzy filmu sięgają po różne narzędzia ukazywania telewizji, mieszają techniki pracy operatorów, stosują filtry, dzielą ekran na podglądy z różnych kamer. Finał raz jeszcze ukazuje małostkowość jednego z bohaterów, demaskując prawdziwy stosunek do zawodowej misji i artystycznych ideałów. Nie ogląda się tego łatwo, ani przyjemnie, ale muszę docenić podejście twórców i odważne zabranie głosu w tak ważnej sprawie. Warte odnotowania jest też pojawienie się w filmie piosenkarki Phoebe Bridgers