"Duchy" - Nanga

Mystic Production, 23 października 2026

Z radością odnotowałem powrót Nangi z nowym, trzecim już albumem. Wszak dawni muzycy Lao Che gwarantują wysoki poziom możliwości, a Magda Dubrowska ma dar klejenia tekstów. Choć w nagranie „Duchów” nie zaangażował się tym razem Filip Różańskich, ale panowie: Dzierżanowski, Borycki i Gola stawili się karnie i przelali swoje pomysły na nowe kompozycje z pogranicza hip-hopu i muzyki jakby dansingowej. Skrecze zrobiła gościnnie Praktyczna Pani. Płyta jest lekko sentymentalna, ale przeważnie wesoła. Wyraża tęsknotę za latami, gdy było już dużo dobrego, a nie dręczyły nas pandemie, wojny, AI i hejt. Magda tęskni do „świata bez Putina i Trumpa”, straszy ją „gęba Elona Muska”, wspomina bohaterów popkultury, jak Tony Soprano, Miasteczko Twin Peaks, Dynastia, Tarantino, Sok z żuka, czy Sylwester Stalone. Czasem odwołuje się do młodzieńczych żartów, jak pomysł stworzenia magazynu lifestyle’owego dla zmarłych („Deathstyle Magazine”). Innym razem dostajemy opowieść o piesku Amika, który wypełniał serce Magdy – dziewczynki, które zranił ksiądz mówiąc, że zwierzęta nie idą do Nieba („Psialm”). Te teksty bawią i wzruszają zarazem. Tym samym piosenki Nangi kocha się od pierwszego usłyszenia. Trudno nie dzielić z Magdą jakichś z przytaczanych doświadczeń – tych ważnych i nieważnych. Tytułowe „Duchy” są w istocie przekaźnikami wspomnień, tęsknot za minionym czasem, gdy było jakby lżej, a symbole tamtych czasów minionych nabrały nagle nowej magicznej mocy. Frazy Dubrowkskiej wciągają niezawodnie. Jej barwa głosu przypomina wciąż Nosowską, ale nie stara się zbytnio śpiewać. Szczególną rolę pełni na tej płycie utwór „I love Polska”, który dołącza do kanonu istotnych wypowiedzi o naszym patriotyzmie. Wymienia aspekty swojej miłości do kraju i wymienionych z nazwiska rodaczek, choć ma świadomość, że niektórzy takich jak ona „tu nie chcą”. Całość kończy najbardziej refleksyjny „Post mortem” ze wspomnieniem filmu „Uwierzyć w ducha”, czy odwołaniem do muzyki The Cure. To ważna, niejako pokoleniowa płyta, która generalnie wzmacnia i łączy. Podoba mi się też pewna stylistyczna odrębność Nangi, która jest dla mnie trochę takim polskim Sleaford Mods. Zachęcam do zapoznania się.  

Posłuchaj najnowszej listy przebojów
×