„Perfecth” – Queens of the Stone Age

Matador Records, 30 października 2026

„Perfecth” – Queens of the Stone Age

Queens of The Stone Age jest i nie jest gwiazdą. W rodzimej Ameryce ledwie dwa ich single zostały odnotowane na liście Billboard’u. Reszta świata jest im niewiele bardziej przychylna. Płyty za to sprzedają się dobrze. Ostatnie cztery albumy wylądowały w top 10 po obu stronach Atlantyku, a trzy wcześniejsze przynajmniej w top 20. Tegoroczny materiał, nagrany po wyjątkowo trudnym okresie w życiu Josha Homme’a (rozwód i choroba nowotworowa) jest najmniej rockowym i nieszczególnie dynamicznym dziełem. Pierwsze odsłuchy nawet mnie rozczarowały. Piosenki nie zapadały w pamięć, choć większość z nich wybrano na single i nawet nakręcono trzy teledyski. Zarazem trudno mi mówić o jakimś zdecydowanie nowym kierunku, czy podejściu w rozwoju grupy. Owszem, po nagraniu akustycznej koncertówki w katakumbach, czuć pociąg do nie tylko elektrycznych instrumentów. Znamienny jest tu singlowy „Where Are The Goth Girls At?”, w którym są smyczki i masa innych, orkiestrowych instrumentów, ale w końcu zespół przypomina sobie o swojej mocy i z podwójnym impetem dokłada do pieca. Podobnie jest z podejściem do piosenki znanej z płyty Iggy Pop’a – „Sunday”. Też jest niby piosenkowo, aż nagle wchodzi iście Sabbathowy rytm. Także otwierający kawałek „It’s Only Love” zaczyna się od akustycznej gitary i odgłosu jadącego pociągu i dopiero później można rozpoznać, czyj to numer. W singlowym „Easy Street” słyszymy drugi głos należący do piosenkarki country Nikki Lane. W zamykającym utworze gra dobry kolega – Dave Grohl. Zdziwi się jednak ten, kto spodziewa się mocnego finału, bo numer rozwija się od łagodnych dźwięków, niczym jakieś „Behind the Sun” The Beatles. Dopiero sama końcówka ma impet godny tej rockowej supergrupy. Odnoszę wrażenie, ze grupa bardzo chciała nagrać nową płytę, ale nie miała na to dość materiału. Sięgnęli wszak po wspomniany utwór z płyty Iggy Popa, „Runaway From The Mob” powstało w trakcie prac nad „… Like Clockwork:, a „Insignificant Other” podczas nagrywania „In Times New Roman”. Reszta materiału nagrywana była w różnych studiach na przestrzeni ponad dwóch lat. Jak na 37-minutowy album wygląda to na ciężkie wyciskanie materiału. Myślę, że to taka płyta na zamknięcie pewnego etapu w życiu i rzuceniu sobie perspektyw na ciąg dalszy. Wszak lata lecą i trudno chcieć wciąż łoić na gitarach z tą sama energią, co w młodości. Josh ma dobry, unikalny wokal i on niesie swobodnie te piosenki. Zwłaszcza jeśli to ballada jak „From The Cliff”, czy skromny niczym demo kawałek „Mono”. Nie wiem, jak będę oceniał ten album za jakiś czas? W sumie od paru płyt nie mam potrzeby wracania do nich. Queens of the Stone Age to solidna firma i nie wyobrażam sobie, żeby pominąć jakieś ich dzieło, ale tej jesieni przegrywają u mnie z Fontaines D.C.

„Perfecth” – Queens of the Stone Age
Posłuchaj najnowszej listy przebojów
×