Powiedzmy to sobie od razu – nie ma takich lekarzy, jak doktor Łazarz (swoją drogą co za wymowne nazwisko),jak również tak zorganizowanych szpitali jak ten w serialowych Suwałkach. Ktokolwiek zetknął się z polską służbą zdrowia, ten wie, że są kolejki, procedury, wewnętrzne podziały a wybitni specjaliści nie pracują w poradniach i na SORach. Mimo tego serial ”Znieczulenie” ogląda się dobrze, a sposób pokazywania operacji robi duże wrażenie. Akcja jest powiedzmy dość schematyczna – gwieździe neurochirurgii umiera pacjent na stole podczas ryzykownej operacji. Doktor Łazarz nie może się z tym pogodzić, a dyrekcja szpitala decyduje się na wyciągnięcie konsekwencji za złamanie wymogów formalnych. Potem w drodze do swojego domku nad jeziorem bohater staje się świadkiem katastrofy kolejowej. Niesie ofiarnie pomoc poszkodowanym, którzy trafiają do pobliskiego szpitala. Wśród nich jest ratowniczka medyczna, która jeździ karetką. Doktor Łazarz znów staje się bohaterem, a dyrektor placówki w Suwałkach od razu proponuje mu zatrudnienie. Nie wszyscy się z tego cieszą i od tego momentu jedni kopią pod bohaterem dołki, a inni go wiernie wspierają. Do tego dochodzą sprawy osobiste, zaniedbana żona i zapatrzony w niego dziewięcioletni syn. Kolejne odcinki to z jednej strony praca szpitala, w którym pracuje dzielny (choć krnąbrny) doktor Łazarz, a z drugiej przygotowania do procesu sadowego, jaki czeka go za złamanie procedur. Mamy tu mit walki o życie ludzkie niezależnie od wszystkiego – przy użyciu najlepszego sprzętu ale i zwykłej zapałki. Podjęcia działań natychmiast, gdy pojawia się niepokojąca diagnoza - nawet jeśli jest to alkoholik, czy nielegalna migrantka znaleziona w lesie. Tylko czasami mamy tu sytuacje, o których się słyszy w prawdziwym życiu – likwidowanie jednego oddziału, by powiększyć ten który przynosi pieniądze, niewykorzystany drogi sprzęt, środowiskową zawiść i rywalizację. Bieg zdarzeń jest w tym serialu zasadniczo przewidywalny, ale nie zmienia to faktu, że emocje pozostają. Bardziej pogłębiony mógłby zostać problem opozycji psychologii/psychiatrii oraz medycyny. Doktor Łazarz jest tu tytanem pracy i nic go nie złamie, gdy ma stanąć do kolejnej trudnej operacji. Wszystko zmierza gładko do kolejnego sezonu i w sumie dobrze. Społecznie przyda się podreperowanie opinii o lekarzach – tu nikt nie mówi o zarobkach w służbie zdrowia. Przyjemnie jest też zobaczyć, jak każdy pacjent jest ważny i jak wszyscy chcą mu pomóc. Dobrze wygląda obsada tego serialu (Leszek Lichota, Aleksandra Popławska, Karolina Gruszka, Mariusz Bonaszewski, Krzysztof Stelmaszczyk, Dorota Kolak). Ja nie bardzo lubię szpitalne seriale – nawet gdy są dobre. Do „Znieczulenia” też nie siadłem sam z siebie, ale nie żałuję. Sprawnie zrealizowana fabuła i sporo mocnych przeżyć.