„Carnival de Luz” (limited edition deluxe CD boxset) – U2

Island Records, 13 listopada 2026

„Carnival de Luz” (limited edition deluxe CD boxset) – U2

Na swój sposób cieszę się z tak licznych komentarzy towarzyszących ukazaniu się nowej płyty U2. To wszak wyjątkowy zespół, ze wspaniałą historią, który – co jest ewenementem – tworzy wciąż ta sama czwórka muzyków. W przeciwieństwie do większości głosów, nigdy nie poczułem się zmęczony tym zespołem, czy też rozczarowany jego muzyką – i nie pisze tego jako fan, bo nim nigdy nie byłem. Pomijam dziwną płytę „Songs of Surrender” (2023) , ale dwie wcześniejsze części tej trylogii mnie się podobały (załączam poniżej swoją recenzję z 2014 roku). W zasadzie trochę rozczarowany byłem zbyt zwyczajną płytą „All That You Can’t Live Behind”, a to dlatego, że U2 przyzwyczaiło mnie do wymyślania nowego brzmienia. Pamiętacie jak zaskakująco brzmiało w 1988 roku „Desire”, a potem rewolucyjne „The Fly”, „Numb” promujące „Zooropę”, w którym nie śpiewał Bono, czy obrazoburcze wręcz „Discoteque”? A „Vertigo” z „How To Dismantle an Atomic Bomb”? Gdy teraz usłyszałem początek płyty „Carnival De Luz” poczułem, że znów dostaję coś ciekawego i innego. To jest właśnie siła U2, że potrafią wymyślać siebie na nowo. Oczywiście, starzy fani ucieszyli się z EP „Days of Ash”, która zabrzmiała jakby powstała w czasach „War”, a potem z kolejnej „Easter Lily” przypominającej „All That You Can’t Leave Behind”. Na tych EP’kach są dobre numery, jak choćby singlowy „Song of the Future”, klasyczny „Song for Hal”, czy śmiały „American Obituary”, ale nie bardzo mnie te płyty poruszyły. Kolaboracja z Edem Sheeranem, jak dla mnie niepotrzebna (znów krok w stronę Coldplay). Ot dobry materiał na przypomnienie o sobie i zrobienie podkładu pod zasadniczą płytę (ostatni dźwięk na „Easter Lily” powtarza się wręcz na rozpoczęcie nowej płyty). „Go (Carnival de Luz)” ma w sobie to coś świeżego, co od razu przykuwa uwagę. Brzmienia te są kontynuowane w „La Reina” i naprawdę trudno o lepszy wstęp do płyty. Zaraz potem dostajemy pierwszy singiel z płyty „Street of Dreams” z nośnym refrenem. Na Trójkowej liście, po dość umiarkowanym przyjęciu „Songs of the Future” (21 miejsce) i „In a Life” (11 miejsce), ten kawałek dotarł do 5 pozycji. Faktycznie jest w nim duch dawnej świetności zespołu pod względem chwytliwości i charakteru. Nie gorzej jest pod tym względem z „The Mirror Maker (Rosalia)”, będącym swoistym hołdem dla katalońskiej gwiazdy pop. Potem niestety przychodzą dwie dość przeciętne pod każdym względem piosenki i dopiero kolejny singiel „Silencio” wyrywa z chwili zwątpienia. Tak buńczucznie i garażowo zespół dawno nie brzmiał. Gdyby nie próbki takiego grania na „Days of Ash” efekt byłby pewnie jeszcze mocniejszy. Trzeci singiel „The Greatest Show on Earth” jest prezentem dla bardziej zachowawczych fanów U2. Mnie jednak bardziej podoba się „Glorify”, bo nie brzmi znów jak typowa piosenka U2. „Can’t Stop Us Now” przypomina muzycznie o romantycznych czasach zespołu, tyle, że jego wymowa jest pogodniejsza, niż w latach 80. Zamykający singiel z pożegnalnym udziałem Dolly Parton nie ma tej mocy, co niegdysiejsza kolaboracja z Johnny Cashem, ale w sumie się broni. Będąc wymagającym menagerem zespołu nakłoniłbym kwartet do wydania w tym roku dwunastu piosenek zamiast dwudziestu czterech. Powstałby album godny renomy U2, a nie na miarę obiecującego powrotu.  Ale ja nie narzekam. Kupiłem sobie elegancki zestaw „deluxe” i słucham, przypominając sobie swój szacunek i uznanie dla Irlandczyków.   

„Songs of Innocence” (limited deluxe edition) – U2

Island Records, 14 października 2014

U2 w latach 80-ych było zaangażowanym, nieco romantycznym zespołem pokroju New Model Army, który jednak wyrósł znacznie ponad przeciętność i odniósł światowy sukces. Kolejna dekada przyniosła najśmielsze artystycznie albumy, które uczyniły z zespołu najważniejszą grupę końca XX wieku. Patrząc na ostatnie płyty zespołu trzeba stwierdzić, że Bono z Kolegami dba przede wszystkim o utrzymanie wywalczonego statusu. Od czasu „All That Yoy Can Leave Behind” nagrywa płyty nawiązujące do przeszłości. Najnowszy album - „Songs of Innocence” – wręcz celowo podkreśla ten fakt. Ukłony w stronę Ramones’ów i The Clash, wspomnienia z czasów młodości i z rodzimego Dublina, brzmienie niczym na pierwszych płytach, a zarazem dbałość o przebojowość repertuaru. U2 ponoć od dłuższego czasu boi się detronizacji ze strony Coldplay. Wie, że siłą Chrisa Martina i jego kolegów są radiowe, wpadające w ucho przeboje. Dlatego nowy materiał Irlandczyków zawiera całą masę utworów skrojonych pod listy przebojów. Choć bas Adama Claytona brzmi tu mocno, jak nigdy, to zespół zadbał o dobre melodie, wykorzystując sprawdzone w przeszłości patenty. Nawet jeśli utwór zaczyna się ponuro niczym w nowofalowych czasach, to zaraz zostaje rozjaśniony przez partie Bono. Trudno mieć do zespołu pretensje o te komercyjne zabiegi – podobnie jak o trick z wrzuceniem płyty do iTunes’a „za darmo”. Wbrew temu, o czym śpiewa Bono na „Songs of Innocence” zespół nie jest w stanie wrócić do dawnych czasów. Dawni idole już nie żyją, U2 jest gwiazdą, lata całej czwórce lecą (Bono cierpi na jaskrę). Fani zespołu też już czego innego spodziewają się po zespole. Mogą być dumni, że ich ukochany zespół wciąż trwa w niezmienionym składzie, że nagrywa kolejne płyty za które nie musi się wstydzić, lansuje przeboje i gra w sposób do jakiego przyzwyczaił przez minione lata. „Songs of Innocence” jest absolutnie klasyczne. Jedynym godnym odnotowania novum jest pojawienie się głosu Lykke Li w finałowej balladzie „Troubles”.  Warto też dodać, że materiału z drugiej, limitowanej płyty słucha się równie dobrze, co nagrań zasadniczych. Raz, że są tu wersje akustyczne i remixy utworów z pierwszej płyty podane w zgrabnej formie – dwa, że trzy pozostałe nagrania nie odstają klasą od zespołowej średniej, choć czuć w nich też bardziej taneczny rytm (zwłaszcza w nowej wersji singla „Invisible” ukrytej na końcu wydawnictwa). Od zespołów pokroju U2, czy Red Hot Chili Peppers nie należy oczekiwać już fajerwerków. Oni dają to czego się od nich oczekuje – siebie.

„Carnival de Luz” (limited edition deluxe CD boxset) – U2
Posłuchaj najnowszej listy przebojów
×