Amerykański kwartet Protomartyr miałem od kliku lat w orbicie swoich zainteresowań, ale dopiero ten album zrobił na mnie duże wrażenie. Zresztą naczekałem się na niego, bo dostępność płyt zespołu jest stosunkowo marna, jak na grupę nagrywającą dla jednej z najpopularniejszych niezależnych wytwórni jaką jest Domino. Post-punkowa stylistyka bliska choćby formacji Metz, spotyka się na „Hotel Usona” z bardzo ciekawymi partiami perkusji, a przede wszystkim z gościnnym wsparciem instrumentów dętych, za którymi stoi Jon Fridmann – syn słynnego producenta Dave’a, który pracował przy tej płycie. Charakterystyczny wokal jakim dysponuje Joe Casey sprawia, że zaserwowane tu opowieści z hotelowych pokoi brzmią poważnie i przekonująco (momentami słyszę podobieństwo do King Krule). Sam Casey nie ukrywa, że coraz bardziej zaniepokojony jest swoją ojczyzną, która jest od niedawna także domem dla jego dziecka. Nie ma co oczywiście cieszyć się, czy wyrażać nadziei, że tego typu problemy nie dotyczą mieszkańców innych stron świata (zwłaszcza zachodniego), ale trzeba przyznać, że w USA było kiedyś trochę lepiej – przynajmniej niektórym. Słuchając „Hotel Usona” można przekonać się jak blisko siebie są niektóre emocje. Także w warstwie muzycznej, gdy smutek trąbki spotyka się z dynamiczną grą sekcji rytmicznej. Słuchając singlowego „Sounds We Cannot Hear” przypomina mi się Armia – jakby skrzyżowanie płyt „Triodante” i „Freak”. Znamienne jest też, że utwory na tej płycie trwają średnio po pięć minut, więc nie chodzi tu o ściganie się, ani o gwałtowny wyrzut emocji. Te nagrania są przemyślane i ułożone, co nie znaczy w żadnym stopniu, że przekombinowane. Może nie jest to prosta muzyka, na pewno żaden pop, ale mnie tu nic nie męczy, ani nie nuży. Momentami czuję pokrewieństwo z Idles – na przykład w dynamicznych partiach singla „Exalted Eagles”, który zawiera też „westernowe” wstawki. Uwagę zwraca także numer „The Knife Dream” – poważny, głęboki i przejmujący niczym twórczość Swans. Przy tym bardzo pomysłowy i urozmaicony. Świetny jest też "Third Country" z intrygującymi partiami Fridmann'a. Mnie ta płyta zdecydowanie przekonuje. Czuję w niej prawdziwe emocje i słyszę niebanalne dźwięki, nad którym warto się zatrzymać. Wiele wskazuje na to, że „Hotel Usona” celuje w moje tegoroczne top 10 albumów.