Trzecia powieść Douglasa Stuarta częściowo dotyka podobnego zagadnienia, jak „Młody Mungo”. Chodzi o homoseksualizm, który jest skrywany i wstydliwy. Akcja powieści rozgrywa się na szkockiej wyspie, znanej z kalwinizmu i surowych warunków życia. Miejscowa ludność żyje z wypasu owiec oraz rybołówstwa. Społeczność się starzeje, bo wielu młodych ludzi chce się stamtąd wyrwać, gdy tylko otwiera się przed nimi jakaś perspektywa życia na stałym lądzie. Cal (młody John) skończył studia artystyczne i mógłby zostawić przeszłość za sobą. Jednak nie stać go na życie w dużym mieście, a ojciec informuje go o problemach zdrowotnych babki, która wymaga wsparcia. Cal wraca zatem do rodzinnej wioski i życia wg tutejszych zasad. Ludzie mówią tu swoim językiem, żyją wg protestanckich reguł, które mówią o godzeniu się z losem i potrzebie oddania się uczciwej pracy, choćby ta była ciężka i pozwalała jedynie na najskromniejsze życie. Nawet długie włosy Cala są tu problemem i powodem do wstydu. Jednak miejscowi mają wiele swoich tajemnic, których mocno strzegą. Także ojciec Cala – John, jego matka Grace, a nawet babka – Ella. Podobnie dawni przyjaciele z młodości – rodzeństwo Doll i Isla. Także przyjaciel ojca – Innes, który opiekuje się swoim schorowanym tatą. Jak można się domyślać, religijne zasady stoją w sprzeczności z występkami wiernych. Czy przeżywane dramaty i pragnienia są w stanie odmienić życie bohaterów? Relacja Johna z Calem jest równie szorstka jak runo wyspiarskich owiec. Kłamstwa to jedno, ciosy wymierzane synowi przez ojca to drugie, a ciężka praca bez perspektyw to trzecie. Są lata 90., Cal słucha muzyki z walkmana, lubi The Jesus and Mary Chain, Nirvanę i Depeche Mode, a żyje jakby był początek XX wieku. Tęskni za matką, która opuściła jego i ojca, gdy Cal miał osiem lat. Grace mieszka wciąż na wyspie, z bratem ojca, z którym założyła rodzinę. Ella jest babką właśnie z strony matki. Została z Calem i Johnem, by wspierać ich kobiecą ręką. Wewnętrzne napięcia i emocje narastają. Wydaje się, że wystarczy jedna iskra, by doszło do eskalacji pretensji, żalu i złości. Każdy mierzy granice swojej wytrzymałości, pewnego rodzaju hipokryzji w jakiej żyje. A jednak finał tej historii zaskakuje. Jest na swój sposób romantyczny i nienowoczesny. Douglas Stuart jest pisarzem ludzi ubogich i skrzywdzonych przez los, często pogubionych, ale zachowujących silne więzi rodzinne. Dotyka miejsc bolesnych i wrażliwych. Umieszcza akcję w miejscach niechcianych. Czyta się te jego powieści, jak czyjeś wyznania - zasadniczo młodych ludzi, spragnionych miłości, zrozumienia i odrobiny spokoju. To świat mocno odległy od konsumpcjonizmu i współczesnych problemów. Celowo cofnięty w czasie do poprzedniej epoki, by wydobyć uniwersalne pragnienia i potrzeby. Religia, praca fizyczna, wąski krąg rodziny i znajomych, przywiązanie do swojego domu, brak pieniędzy. To są perspektywy Cala i jego ojca, którzy pomimo pokoleniowej różnicy, nie przypadkiem noszą to samo imię. To wszystko daje do myślenia.